Priorytet Przesłony

ożyj i zwycieżaj

2010-08-17T08:53:00.000-07:00

UWAGA!

To ostatni wpis na tym blogu.

Od tej pory znaleźć mnie można tutaj: remigiuszjendrych.tumblr.com

Dziękuję za uwagę.

retro: freakshow

2010-07-03T14:14:00.000-07:00

then tonight we're gonna party like it's 1899

2010-06-11T10:36:00.000-07:00

burza i napór

2010-06-08T11:03:00.000-07:00

Gdy zobaczyłem wyniki BZWBK Press Fot o, moja reakcja była mniej więcej taka.

Myślę o rozpoczęciu nowego blogaska, ale nie fotograficznego, a o tym, dlaczego lata dziewięćdziesiąte były zajebiste i czemu powinniśmy je przywrócić. Sądzicie, że jest sens? Pytam poważnie.

polecane: stanley kubrick

2010-06-02T11:39:00.000-07:00

Zaniedbałem ostatnimi czasy kategorie inne niż "zdjęcia". Z tego powodu zamieszczam film z wystawy ze zdjęciami Stanleya Kubricka. Nadal niewielu wie, że ów reżyser, jeden z najsłynniejszych, był też wyśmienitym fotografem. Pozwolę sobie powiedzieć złośliwie i z pewną przesadą, że fotografem był lepszym niż reżyserem.

Przy okazji warto zobaczyć jak powinno się pokazywać zdjęcia na wystawach i nie tylko na nich.

fashionably lean, fashionably late

2010-05-29T06:04:00.001-07:00

twenty-first century fox

2010-05-25T08:17:00.000-07:00

Kolor jest przereklamowany.

lucky stroke

2010-05-17T11:06:00.000-07:00

Sprzedam ~~Opla~~ obiektywy.

tonight i'm gonna rest my chemistry

2010-05-12T02:19:00.000-07:00

C₂H₅OH... Pomysłowe.

Przepraszam za zaświetlenia po lewej. Szukam winnych tego stanu rzeczy. Zostaną oni przykładnie ukarani.

retrospekcje

2010-05-08T12:36:00.000-07:00

Kraków

naświetlony

2010-05-05T08:05:00.000-07:00

prosimy nie regulować odbiorników

2010-04-24T05:58:00.001-07:00

kalifornizacja

2010-04-21T14:13:00.000-07:00

Zapraszam 25 kwietnia (niedziela) na godzinę 18 do Galerii Bałuckiego Ośrodka Kultury na Limanowskiego 166 (Łódż) - będzie ~~darmowe wino~~ kilka moich zdjęć (wystawa pokonkursowa "Oblicza Łodzi").

blow-up

2010-04-18T02:12:00.000-07:00

Park Staromiejski, Łódź

wiem, że to żadna filozofia, ale...

2010-04-14T07:01:00.000-07:00

Muzeum Sztuki w Łodzi to dobra rzecz.

polska widziana z okna autobusu i głowy własnej

2010-04-11T09:02:00.001-07:00

miłość w czasach (...)

2010-04-07T04:30:00.000-07:00

think of what you've just said

2010-04-01T05:30:00.000-07:00

wolny rynek

2010-03-27T06:09:00.000-07:00

roztopy

2010-03-24T08:53:00.000-07:00

Czasami zastanawiam się: czy gdyby Henri Cartier-Bresson żył współcześnie, miałby bloga i konto na plfoto?

violator of the regime

2010-03-19T09:06:00.000-07:00

to tylko taka fasada

2010-03-06T12:28:00.000-08:00

Jeden rubel na wejście, dwa na wyjście

2010-03-05T10:21:00.000-08:00

Stoned

2010-02-27T05:11:00.000-08:00

On był kotem Schrödingera, ona psem Pawłowa

2010-02-19T05:52:00.000-08:00

Nie mieli szans.

Wszelkie wspomnienie jest teraźniejszością

2010-02-12T04:45:00.000-08:00

Recenzent wylewa swą nieśmiertelność do zlewu - półlitrowymi porcjami

2010-01-19T10:46:00.000-08:00

Wystawy sklepów w Łodzi - mój nowy sens życia.

Wyrwane z kontekstu

2010-01-13T12:19:00.000-08:00

Imprezy nie będzie, okna przeniesione

2009-12-28T09:48:00.000-08:00

W głębokim dole

2009-12-22T03:26:00.000-08:00

Uznałem, że moje zdjęcia są zbyt dosłowne. Stąd postanowienie noworoczne - nigdy więcej technicznych duperszmitów na tym blogu.

Bóg skoczył zrobić biznes

2009-12-15T08:24:00.000-08:00

Sesja z Wiktorem inspirowana twórczością Toma Waitsa (prawdopodobnie nastąpi ciąg dalszy). Dzięki, Wiktor, za pomysł i realizację.

Kilka zdań na temat strony technicznej. Zdjęcia powstały na filmie polskiej produkcji Fotopan FF, którego data ważności upłynęła dokładnie 25 lat temu (pisałem o niej tutaj). Kupiłem go za złotówkę na giełdzie i nie sądzę, by przez to niemal ćwierćwiecze był przechowywany w zalecanych warunkach, to jest w miejscu ciemnym, suchym i chłodnym.

Jakby tego było mało, jest to pierwsza klisza, którą wywołałem samodzielnie. Wołanie negatywów znałem do tej pory z czystej teorii, w trakcie procesu nie zabrakło nerwów i paru błędów, wszystko robiłem po omacku, dosłownie (nawijanie filmu na szpulę koreksu w egipskich ciemnościach) i w przenośni (nie znałem dokładnych wartości, w których należy wołać tę konkretną kliszę - i tu podziękowania dla Kacpra za znalezienie wartości orientacyjnych, jakby kogoś interesowało: 8 minut w Fomadonie LQN, 20 stopni, proporcje 1:10 - zawsze chciałem to napisać). Do tego wywoływacz był lekko po terminie, a ja nie miałem czym odmierzyć odczynników (ostatecznie użyłem do tego kufla do piwa).

Tyle niewiadomych i co? Wyszło jak widać. Ja jestem bardzo zadowolony.

Świat piękniejszy jest niż Brookliński most

2009-12-08T08:33:00.000-08:00

free ur mind

2009-12-01T08:38:00.000-08:00

Ostatnio na wykop.pl pojawiło się wyjątkowo ciekawe znalezisko - "łódzka patologia", świetny blog z fotografią uliczną na przeważnie wysokim poziomie. Pod znaleziskiem wywiązała się rzecz jasna bardzo burzliwa dyskusja, której zwieńczeniem jest znalezisko-riposta - "łódź niepatologiczna", zbiór niestety dużo nudniejszych i słabszych zdjęć.

Nie mam czasu, siły i ochoty by się na ten temat rozpisywać, więc krótka piłka z mojej strony:

Dajcie sobie spokój z pokazywaniem Łodzi (czy jakiegokolwiek innego miasta) z jakąkolwiek intencją. Nie wybierajcie co pokazać odbiorcy, a co nie. Nie zakładajcie, jakie odczucia chcecie u niego wywołać. Krótko mówiąc, nie róbcie z adresata swoich zdjęć idioty, bo prędzej czy później się połapie. Po prostu pokazujcie miasto takim, jakie jest. To naprawdę takie trudne?

Polecane: Bruce Gilden

2009-11-21T00:50:00.000-08:00

Nowojorski fotograf, członek agencji Magnum, mistrz nad mistrze fotografii ulicznej. Po czynach go poznajcie:

Złota polska

2009-11-17T08:51:00.000-08:00

Za pozowanie dziękuję Marcelinie.

Miasto, masa...?

2009-11-13T09:57:00.000-08:00

Czekam na propozycje trzeciego "M" do tytułu wpisu.

Okazuje się, że Agfa woła materiały Kodaka lepiej od Kodaka.

Terapia

2009-11-07T08:36:00.000-08:00

Szwedzki fotograf Christer Strömholm powiedział kiedyś: "jeden aparat, jeden obiektyw, jeden wywoływacz. Moja interpretacja tych słów to: doprowadź do mistrzostwa swoje umiejętności używając narzędzi, które już posiadasz - wtedy możesz skupić się na procesie tworzenia fotografii. Moje podejście do fotografii jest obecnie mniej więcej takie: jeden aparat, jeden obiektyw. Czysta fotografia, prosta fotografia - możecie to nazywać jak chcecie. Pomyślcie tylko nad tymi wszystkimi zdjęciami, które widzieliśmy przez lata, od XIX-wiecznych portretów Julii Margaret Cameron po prace Bruce'a Davidsona, Vinogranda, Roberta Franka - by wymienić tylko paru. Prawie wszystkie z nich to zdjęcia ludzi, a fotografowie byli blisko swoich motywów, w takim czy innym sensie. Efektowne fotografie, które możecie znaleźć w magazynach są zapewne gwarantem istnienia tych magazynów, ale czy będą rozpoznawalne w przyszłości? Nie sądzę. Czegoś im brakuje. Dlatego właśnie wierzę w czystą fotografię, prostą fotografię, fotografię bliską ludziom, ich życiu. Oto fotografia przyszłości z mojego punktu widzenia.

Bengt Björkbom

Powyższy tekst to moje tłumaczenie tekstu opublikowanego w oryginale na The F Blog.

Pictures of a city

2009-11-02T10:06:00.000-08:00

Nic tak szybko nie podnosi walorów zdjęcia jak mgła, deszcz i Słońce nisko na niebie (niekoniecznie wszystko na raz).

Ależ miejsca można znaleźć w Łodzi kilkadziesiąt metrów od Piotrkowskiej.

Subway she is a porno and the pavements they are a mess

2009-10-29T09:26:00.000-07:00

Rolka testowa z Canoneta. Jak to rolka testowa, służy głównie nie do stworzenia opus magnum, ale do przetestowania nowego aparatu, z którego to testu jestem zadowolony - sprzęt przede wszystkim poprawnie naświetla, co nie było pewne z powodu zastosowania do światłomierza baterii 1,5 volt zamiast 1,3, którą wycofano z rynku jakiś czas temu.

Zdjęcia nie są, poza konwersją do czerni i bieli, edytowane. Po pierwsze dlatego, że to rolka testowa, po drugie - to byłaby obraza dla świetnego szkła Canona.

Wokół rekonstrukcji

2009-10-11T07:15:00.000-07:00

Jakieś dziesięć lat temu w Polsce zaczęły się pojawiać pierwsze grupy rekonstrukcji historycznych, głównie zajmujących się II wojną światową. Wreszcie pojawiła się okazja bardziej namacalnego doświadczenia tego, o czym do tej pory czytało się w książkach, widziało na ekranie telewizora albo grało na komputerze. To jest dobre.

W ślad za tymi pasjonatami podążyli ludzie z aparatami fotograficznymi. Czołgi, kurz, dym, huki strzałów, krzyki, krew (nawet sztuczna), komendy - czego chcieć więcej by zwolnić spust migawki? To też jest dobre.

Teraz zaczynają się jednak komplikacje. Każda fotografia z rekonstrukcji drugowojennej, jaką widziałem do tej pory, miała koniecznie udawać autentyczną fotografię z tego okresu. Ich autorzy konwertowali swoje cyfrowe pliki do czerni i bieli lub nawet sepii, dodawali ziarno, tworzyli prześwietlenia lub niedoświetlenia. To już nie jest dobre.

Czy ktoś może mi powiedzieć - pytam się serio, to nie żaden środek stylistyczny - po co? Czy oni naprawdę sądzą, że kogoś nabiorą? I w ogóle po cóż kogokolwiek nabierać?

Już myślałem, że nie zobaczę dobrej fotografii z rekonstrukcji dopóki... Cóż, dopóki sam takiej nie zrobię, jeśli mam być szczery. ;) Na szczęście z tego obowiązku zwolnił mnie Bolek Rosiński. W jego artykule zamieszczonym w najnowszym numerze magazynu PokochajFotografie.pl zobaczyłem po raz pierwszy w życiu fotografie z rekonstrukcji historycznych utrzymane na wysokim poziomie, a pod towarzyszącym im tekstem mogę się podpisać wszystkimi kończynami:

Zdjęcia wykonywane przez lata najróżniejszymi aparatami cyfrowymi nie wytrzymywały jednak w żaden sposób konkurencji z prawdziwymi aparatami z epoki. Choćby nie wiem jak dobrze odtworzono scenę czy sylwetkę, zdjęcia wyglądały inaczej, czy nawet mniej atrakcyjnie niż te prawdziwe. Na nic zdawały się mozolne wielokrotne próby edycji zdjęć w programach graficznych. Potrzebowałem wielu miesięcy, żeby zrozumieć, że plastyki obrazu oferowanego przez aparat analogowy z początku XX wieku żaden współczesny aparat nie jest po prostu w stanie oddać.

Pan Rosiński zdecydował się więc użyć aparatów z epoki: dwóch z 1936 roku - Rolleicord Model I-K3 i Contax II, oraz powojennych, radzieckich klonów tego drugiego, Kievów. Korzysta też z czarno-białych negatywów Ilford Pan 400 i Rollei Retro 100. Oto efekt.

fot. Bolek Rosiński

Świetne fotografie, niekiedy niepokojąco realistyczne, niekiedy tak malownicze, że na usta ciśnie się zdanie "dyskretny urok wojny".

Ktoś mógłby zaprotestować: to przecież także swego rodzaju próba nabrania odbiorcy, bardziej wyrafinowana niż babranie się w fotoszopie, ale jednak. Nieprawda. Pan Rosiński przeniósł fotografię rekonstrukcyjną na zupełnie nowy poziom. To nie są puste obrazki z manewrów, które mają zadziałać na widza tylko tym, co przedstawiają. Te fotografie są o wiele bardziej świadome, autor przywiązuje wielką wagę do kadrowania i wyczucia odpowiedniego momentu. To już nie dokumentacja rekonstrukcji, ale rekonstrukcja fotografii reporterskiej z okresu II wojny sama w sobie.

Autor omawianych fotografii posiada także bloga poświęconego głównie dawnej Łodzi: www.fotobolas.blox.pl

1,4 miliona za piksele

2009-10-09T11:29:00.000-07:00

Na pewno słyszeliście o niedawnej, kontrowersyjnej decyzji Komitetu Noblowskiego. Niektórych ona zdziwiła, innych oburzyła, kolejnych rozśmieszyła.

Zapytuję: jakie są zasługi laureatów Nagrody Nobla z dziedziny fizyki Willarda S. Boyle'a i George'a E. Smitha? (Bo tę decyzję miałem na myśli, a o jakiej myśleliście?)

Oficjalna strona Nagrody pozornie tylko wyjaśnia:"for the invention of an imaging semiconductor circuit – the CCD sensor". Nie pytajcie mnie co to znaczy po polsku. Zresztą, polskie tłumaczenie i tak by nic tu nie pomogło. W skrócie chodzi o to, że panowie są ojcami fotografii cyfrowej.

Z całym szacunkiem dla pracy tych naukowców, ale doprawdy - czy ten wynalazek jest na tyle przełomowy by wyróżnić go bądź co bądź najbardziej prestiżowym wyróżnieniem ludzkości?

To pytanie to tylko odskocznia do kolejnego, poważniejszego: co zawdzięczamy fotografii cyfrowej? Na pewno nie skok jakościowy: dopiero obecnie, po trzydziestu latach z okładem od wynalezienia wspomnianego sensora CCD, matryce aparatów cyfrowych zaczynają prześcigać kliszę. Nie widzę też wartego uwagi wpływu na społeczeństwo: owszem, więcej osób ma aparaty i robi więcej zdjęć, ale to oznacza jedynie zalew tandety i bylejakości, a następców "analogowych" mistrzów, jak zmarłego przedwczoraj Irvinga Penna, jakoś nie widzę, podobnie jak cyfrowych ikon fotograficznych na miarę, dajmy na to, "Afgańskiej dziewczyny". Cyfra niesie ze sobą oczywiście pewne udogodnienia, jak większa ilość zdjęć do wykonania na karcie pamięci niż kliszy, ale kwestią dyskusyjną jest czy to korzystne na dłuższą metę... No i czy możliwość zobaczenia (tudzież skasowania) zdjęcia w sekundę po jego wykonaniu to coś przełomowego?

A może po prostu nie ma się co przejmować decyzjami grupy Skandynawów, którzy rozważali przyznanie Pokojowej Nagrody Józefowi Stalinowi (i to dwukrotnie), ekologiczny bełkot Ala Gore'a uznali za ważniejszy od dokonać Ireny Sendlerowej, a matematyka to dla nich mniej istotna dziedzina nauki?

P.S. Wracając do kontrowersyjnych decyzji komisji noblowskich, tym razem na poważnie, znalazłem połączenie pomiędzy obiema nominacjami: oficjalny portret Baracka Obamy jest pierwszym w historii Białego Domu wykonanym aparatem cyfrowym (Canon EOS 5d Mark II, jeśli kogoś to interesuje). Najpiękniejszy pozostanie jednak olejny portret Johna F. Kennedy'ego autorstwa Aarona Shiklera, dowód na to, że fotografia nie zawsze zastąpi malarstwo. Rozumiecie aluzję?

Kiedyś to nawet nostalgia była lepsza

2009-10-03T13:07:00.000-07:00

Wiem, zaniedbałem bloga. Pal sześć bloga, zaniedbałem coś, co chciałbym nazywać moją najważniejszą pasją. Wolę myśleć, że to niemoc twórcza, niż nieudolność w zorganizowaniu sesji czy pleneru.

fot. Marta

Wygląda na to, że przez najbliższych kilka miesięcy moją modelką będzie Łódź. Zwłaszcza, że wkrótce bardzo się zmieni. Niełatwa to modelka, kapryśna, o specyficznej urodzie. Ale ktoś musi ją sfotografować taką, jaka jest.

Podobno kobiety kupują sobie torebki na poprawę humoru. Ja myślę o aparacie dalmierzowym.

Wypadkowa

2009-09-06T04:47:00.000-07:00

Za to właśnie kocham fotografię analogową. Gdy tego chcę, może być przewidywalna. Zawsze jednak mogę kupić przeterminowaną kliszę by zobaczyć, co z tego wyniknie. Winieta, prześwietlenie, niedoświetlenie, ziarno, nienasycone barwy, zbyt nasycone barwy...

Tutaj otrzymałem w darze od bogów fotografii lekką, niebieskawą tonację. Fujicolor za trzy złote wygląda niemal jak Kodak Ektachrome za złotych dwadzieścia. A to klisza przeterminowana tylko kilka miesięcy. W drodze mam film, którego termin upłynął w grudniu... 1986 roku.

Ciekawe, co z niego wyjdzie. Może nic. Może jednak coś.

Jak mówić o zdjęciach

2009-08-28T00:28:00.000-07:00

Nie robię zdjęć dla siebie. Chyba nikt nie robi. Powiem więcej: nie robię zdjęć dla innych fotografów. Robię co tylko mogę, aby moje zdjęcia wyszły poza getto galerii fotograficznych i stały się częścią codziennego życia.

Dlatego zależy mi na opiniach. Nie tylko innych fotografujących, ale wszystkich. Niestety, nawet o wartościową opinię nie jest łatwo. Najczęściej popadamy w skrajności.

Postawa pierwsza: na speca

"Nie lepiej byłoby w czerni i bieli?". "Ja bym przyciął nieco z lewej". "Moim zdaniem trzeba wykadrować do kwadratu". "Szkoda uciętego czubka głowy".

Każdy, kto wystawił zdjęcie na jakikolwiek serwis do tego przeznaczony (zarówno plfoto, jak i nasza-klasa) musiał się spotkać z tego typu "opiniami". Ciężko z czymś takim polemizować, wypada odpowiedzieć po prostu: "Jeżeli zrobiłbyś to lepiej, to zrób". Można też przytoczyć dwa cytaty, kolejno z Karela Čapka i Tadeusza Boy-Żelańskiego. "Krytykować - to znaczy dowieść autorowi, że nie robi tego tak, jakbym ja to zrobił, gdybym potrafił". "Krytyk i eunuch z jednej są parafii, obaj wiedzą jak, lecz żaden nie potrafi",

Postawa druga: na ignoranta

Wystawiamy landszaft. "Wow, to Toskania? Piękne miejsce, chciałabym tam kiedyś zamieszkać..." Wystawiamy zdjęcie kota. "Słodki kociaczek!" Wystawiamy makro kwiatu. "Chciałbym żeby była już wiosna..." Wystawiamy zdjęcie reporterskie z demonstracji. "To najgorszy rząd jaki Polska miała od 20 lat!". I tak dalej.

Jest typ ludzi, którzy nie widzą konieczności w wystawieniu opinii na temat jakości zdjęcia, za to muszą koniecznie zostawić zupełnie nieistotny i nikogo nieobchodzący komentarz na temat tego, co jest na tym zdjęciu. Wiemy, że kraj, który sfotografowaliśmy jest piękny, inaczej nie naciskalibyśmy spustu migawki, nas jednak obchodzi opinia na temat fotografii. Nie wolno dać się zwieść treści zdjęcia w ocenianiu jego wartości.

Postawa trzecia: na strusia

"- Podoba ci się to zdjęcie?
- Nie wiem, nie znam się na fotografii, nie jestem fotografem."

Pół biedy, jeżeli po tym zdaniu następuje "Ale..." i jakaś opinia. Często jednak żadnym sposobem nie da się wyciągnąć nawet słowa komentarza.

To zrozumiałe, że laik nie będzie w stanie w stu procentach docenić wszystkich aspektów zdjęcia. Ale każdy z nas został wyposażony w pewien zmysł estetyczny i to na nim nam zależy. Przecież prezydenta wybierają ludzie, którzy sami nie są prezydentami... Nikt o zdrowych zmysłach nie powie po wyjściu z kina "Nie wiem, czy to był dobry film, nie jestem reżyserem filmowym".

Postawa jedynie słuszna

Krytykując zdjęcia najlepiej na starcie dać sobie spokój z kwestiami technicznymi. Albo pewne niedoskonałości są na tyle mało znaczące, że można je pominąć milczeniem, albo są zamierzone, albo autor fotografii jest niepoważny pokazując publicznie złe zdjęcie i nie zasługuje na opinię.

Lepiej skupić na tym, czego nie widzi każdy. Powiedzmy, jakie emocje budzi w nas fotografia. Jakie skojarzenia przychodzą na myśl. Czy ta fotografia wnosi coś do dorobku jej autora, do tematu, o którym traktuje, do sztuki w ogóle. Krytyka, choć powinna być głęboka i przemyślana, nie musi koniecznie być długa, może mieścić się w jednym zdaniu lub nawet słowie. Najważniejsze to dać autorowi znać, czy oglądając jego zdjęcie poczuliśmy to, o co mu chodziło.

Nie rób zdjęcia pod światło, bo nie wyjdzie

2009-08-25T08:16:00.000-07:00

Łeba.

Do poczytania.

Polecane: Witold Gombrowicz

2009-08-12T02:38:00.000-07:00

To nie jest tak, że o czymś nie wiecie. Gombrowicz nie fotografował, nic mi też nie wiadomo też o tym, by pisał konkretnie o tej dziedzinie sztuki. Co więc robi w "Polecanych"? Mam zamiar pisać tu o rzeczach, które inspirują mnie i chciałbym, aby inspirowały innych - a to nie tylko fotografowie i fotografie.

fot. Bohdan Paczowski

W ostatnim, trzecim numerze magazynu "Pokochaj fotografię" ukazał się całkiem ciekawy wywiad z polskim fotografem Jerzym Lewczyńskim. Na pytanie dziennikarza "Co by Pan doradził przyjacielowi, który chciałby zająć się fotografią?", powiedział: "Niech przede wszystkim dużo czyta. Niech zacznie od Gombrowicza. Literatura budowała przecież całe pokolenia".

O co więc chodzi z tym całym Gombrowiczem? Jak już napisałem, nie interesował się on nigdy fotografią, pisał jednak o szeroko pojętej sztuce. A w tym nikt mu nie dorównywał. Jego książki to magazyny złotych, ciętych i do bólu szczerych myśli o artystach i tych, którzy "artystami" się nazywają. Weźmy na przykład niepowtarzalną "Przedmowę do Filidora dzieckiem podszytego" z "Ferdydurke" - cytat z niej to motto tego bloga. Albo kilka fragmentów z "Dziennika":

"Wielkie, puste sale obwieszone płótnami są odpychająco wstrętne i zdolne strącić na dno rozpaczy. Obrazy nie nadają się do tego, żeby je umieszczać jeden obok drugiego na gołej ścianie, obraz jest po to, aby ozdabiał wnętrze i był radością tych, których mogą z nim obcować. Tutaj wytwarza się tłok, ilość przytłacza jakość, arcydzieła liczone na tuziny przestają być arcydziełami. Któż może przyjrzeć się Murillowi gdy obok Tiepolo domaga się spojrzenia, a dalej trzydzieści innych malowideł krzyczy: patrz, patrz!"

"Wymagam od sztuki nie tylko aby tyła dobra jako sztuka, ale też aby była dobrze osadzona w życiu."

"Zanim padniemy na kolana przed arcydziełem, pytamy nieśmiało, czy powinno nas oszałamiać, informujemy się skrzętnie czy wolno nam doświadczać owych niebiańskich rozkoszy - po czym dopiero oddajemy się zachwytowi."

"Malarze, plastycy, przytłoczeni ogromem trudności technicznych, skupieni na swej walce o doskonałość rysunku, koloru, nie pragną na ogół wydobyć się ze swego warsztatu, nie doceniają tego, iż nowe ujęcie pozwala rozciąć niejeden węzeł, nie dający się rozwiązać. Gdy więc ja żądam od nich, aby byli ludźmi którzy malują - oni chcą być tylko malarzami."

"Nie traćcie czasu na pościg za Europą - nigdy nie dogonicie. (...) Uderzajcie raczej w sztukę europejską, bądźcie tymi, którzy demaskują; zamiast podciągać się do cudzej dojrzałości, spróbujcie czasem ujawnić niedojrzałość Europy. Postarajcie się zorganizować wasz prawdziwe odczuwanie, aby uzyskało byt obiektywy w świecie, znajdźcie teorię zgodną z awszą praktyką, stwórzcie krytykę sztuki z awszego punktu widzenia, stwórzcie obraz świata, człowieka, kultury, który by był zgodny z wami - gdy ten obraz namalujecie nietrudno wam przyjdzie malować inne."

Abstrakt

2009-08-08T03:16:00.000-07:00

Zgadywanka: co to za miejsca? Do wygrania piękny śrubokręt z widokiem na morze.

Ten wpis potraktujcie jako zaślepkę. Ale już w przyszłym tygodniu sesja. I to możne nawet nie jedna.

Polecane: In the mirror

2009-07-24T02:17:00.001-07:00

fot. Alicja Walczak

Patrzę na to zdjęcie n-ty raz i napatrzeć się nie mogę. Moje uznanie dla autorki oczywiście za pomysł, kadr, tonację, uchwycenie momentu, klimat, etc., ale także za znalezienie modelki, która nie miała nic przeciwko zamoczeniu rajstop, sukienki i stópek w kałuży.

Chłopomania

2009-07-22T05:06:00.000-07:00

Sesja na prośbę Wiktora.

Anlage Mitte

2009-07-20T09:43:00.000-07:00

Poniemiecki bunkier Anlage Mitte w Konewce pod Tomaszowem. Na zdjęciu powyżej uczestnicy pleneru, od lewej: Maciek, Marcin (zdjęcie wykonane jego Nikonem D90), Marta i ja. Dzięki.

Dwa w jednym

2009-07-18T02:48:00.000-07:00

W dawnych czasach, gdy aparat nie musiał myśleć za fotografującego, istniało zjawisko zwane "wielokrotną ekspozycją". Występowało ono gdy fotograf po wykonaniu zdjęcia zapomniał przewinąć kliszy i zrobił następną ekspozycję na tej samej klatce, co poprzednie. Skutkowało to nałożeniem się obrazów. Było to traktowane jako błąd i coś niepożądanego, po latach więc pojawiły się aparaty uniemożliwiające wykonanie zdjęcia bez przewinięcia kliszy.

Po jakimś czasie okazało się jednak, że dzięki temu błędowi powstało sporo ciekawych kompozycji i fotografującym zaczęło brakować możliwości wykonania wielokrotnej ekspozycji. Konstruktorzy aparatów odpowiedzieli na to umieszczając taką funkcję w swoich modelach. Obecnie mają ją nawet niektóre aparaty cyfrowe.

Po co jednak o tym piszę? Bo na wykonanie zdjęć z wielokrotną ekspozycją zdecydowałem się przy robieniu fotografii do szkolnego projektu i nie chciałem abyście pomyśleli, że babrałem się z nimi w Photoshopie. Dodam jeszcze, że to nie do końca zwyczajna wielokrotna ekspozycja: oba zdjęcia składowe były wykonane obiektywami o różnych ogniskowych.

Polecane: K MAG

2009-07-16T00:58:00.000-07:00

Pierwszy wpis z serii o tym, co mi się podoba z tematów około fotograficznych i chciałbym, aby podobało się innym.

O dobre zdjęcie w polskiej prasie trudniej niż o nadwyżkę budżetową w Afryce. Niezłe zdjęcia reporterskie można znaleźć w "Wyborczej" i "Przekroju", dobrych zdjęć mody nie ma prawie wcale.

Na szczęście pół roku temu pojawił się magazyn "K MAG". Reklamuje się on hasłem: "styl, kultura, sztuka" i w zasadzie te słowa najlepiej oddają to, o czym pismo jest. 120 stron, niecałe 7 złotych, artykuły z miesiąca na miesiąc coraz ciekawsze. Przede wszystkim jednak mamy wreszcie polskie pismo z polskimi sesjami zdjęciowymi na światowym poziomie.

fot. Marek Straszewski

fot. Artur Wesołowski

"K MAGa" można znaleźć w dobrych salonach prasowych.

Take you on a cruise

2009-07-14T00:29:00.000-07:00

Sesja Dominiki i Marcina lekko inspirowana katalogami ze zdjęciami mody: duża głębia ostrości, nieco wyblakłe barwy, zdjęcia kolorowe na przemian z czarno-białymi... Zawsze chciałem coś takiego zrobić.

What's a nice girl like you doing in a place like this?

2009-07-13T06:37:00.000-07:00

Sesja z Anią lekko inspirowana nurtem noir, czyli dziełami takimi jak film "Chinatown" Romana Polańskiego, książka "Sokół Maltański" Dashiella Hammeta czy płyta "Ascenseur pour l'Echafud" Milesa Davisa.

Dziękuję Ani za poświęcony czas, a Kacprowi za machanie blendą.